پيشبيني زلزله، از رويا تا واقعيت
وقوع زلزله يكي از مخربترين و هراس انگيزترين پديدههاي طبيعي است كه از ديرباز دامنگير بشر بوده است. تفكر و تعقل درباره كاهش خسارات و مرگ و مير ناشي از آن نيز همواره يكي از قديمي ترين دغدغههاي بشر بوده و هست. در اين ميان، مقوله پيشبيني بيش از هر موضوع ديگر توجه انسان را به خود جلب كرده و متخصصان و محققان در زمينههاي مختلف و بويژه پيش نشانگرها، مشغول تحقيق و تفحص هستند. نظرات متعدد و متناقض فراواني در اين حوزه مطرح است.
عدهاي پيشبيني را غيرعملي و غيرواقع ميدانند و در مقابل، عدهاي ديگر ضمن تمركز بر يك يا چند پيش نشانگر، پيشبيني وقوع زلزله را شدني ميدانند و حتي عدهاي ديگر با اتكا به اين پيش نشانگرها، مدعي پيشبيني برخي زلزلههاي رخ داده شدند؛ از جمله پيشبيني زلزله آوريل سال جاري آكوئيلاي ايتاليا توسط جيانپائولو جولياني با اتكا بر پيش نشانگر گاز رادون يا ادعاي پيشبيني زلزله بم توسط ژونگ هواشو، محقق چيني با اتكا بر مولفه ابرهاي زلزله و... اما اينكه بررسي اين پيش نشانگرها در پيشبيني زلزله تا چه حد دقيق عمل ميكنند و قابل اتكا هستند، موضوعي است كه بايد از لابهلاي صفحات تحقيقات پژوهشگران يا از زبان متخصصان اين رشته شنيد.
همان روش، وقایع اجتماعی زمان خود را تحلیل كرده است. مقدمه ابن خلدون، كه مشتمل بر اندیشههای اجتماعی اوست، طی سالهای 776ـ784 ق تألیف شده و جامعیت و قوّت تحلیلهای ابن خلدون هر انسانی را به شگفتی وامیدارد. این مقاله در ابتدا، نگاهی مختصر به شرح حال ابن خلدون دارد و سپس «علم عمران» را، كه توسط وی ارائه شده، معرفی مینماید.
